شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از عشق و جذبه‌ای صحبت می‌کند که او را دچار تشویش و ناباوری می‌کند. او احساس می‌کند که با هر لحظه‌ای که می‌گذرد، عشق طرف مقابل او را بیشتر به خود مشغول می‌کند و او را از خود بی‌خود می‌سازد. به گونه‌ای که حتی اگر از چشمانش اشک بریزد، باز هم نمی‌تواند بویی از خود و هویت‌اش بیابد.
هر لحظه دهد عشق توام سرشوئیتا من سر و پای گم کنم چون گوئی
هوش مصنوعی: عشق تو هر لحظه به من حالتی میبخشد که سر و پای خود را گم میکنم، گویی در کمال غرق میشوم.
از هر مژهای اگر بریزم جوئیتا با خویشم از تو نیابم بوئی
هوش مصنوعی: اگر از هر مژهام قطرهای بریزم، باز هم نمیتوانم بوی تو را با خود ببرم و به خودم بچسبانم.