شمارهٔ ۶۳
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از احساس ننگ و خجالت وجود خود سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که از آن رهایی یابد. او تمایل دارد تا با عدم، یعنی نبودن، زندگی کند و هر بار که به وجود خود فکر می‌کند، احساس می‌کند که باید به آن افتخار کرده و ناز کند. به طور کلی، این شعر بیانگر کشمکش درونی شاعر با وجود و عدم است.
از ننگ وجودم که رهاند بازمتا من ز وجود با عدم پردازم
هوش مصنوعی: من از شر وجودم نیاز دارم که رهایی یابم تا بتوانم از وجود خود دست بردارم و به عدم برسم.
هرگه که وجود خود بدو در بازمآن دم به وجود خود سزد گر نازم
هوش مصنوعی: هر بار که به او روی آورم، آن لحظه شایسته است که به وجود خودم افتخار کنم.