تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۶

گر عقل مرا مصلحت اندیش آمدتا این چه طریقیست که در پیش آمد
روزی صد رَه دلم بجان بیش آمدآخر متحیر شد و بیخویش آمد