شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: این شعر بیان‌کننده حالتی از سردرگمی و نگرانی در جهان است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عقل و خرد در این شرایط بی‌فایده شده و همه در حال حیرت و بلاتکلیفی هستند. به علاوه، اشاره می‌شود که در میان این پریشانی، حتی کسی که باید دیگران را درمان کند (طبیب) نیز خود به نوعی در حال بیماری و ضعف است.
احوالِ جهان سخت عجیب افتادستزیرک‌تر عقل بی‌نصیب افتادست
هوش مصنوعی: وضعیت جهان به شدت عجیب شده و عقلهای زیرک و هوشمند هم به نوعی بی‌فایده و بیاثر شدهاند.
چون نیست به جز تحیرِ آخر کاربیمارترین کسی طبیب افتادست
هوش مصنوعی: وقتی در نهایت درمانی پیدا نشود، حتی بیمارترین افراد هم به درمانگرانی میرسند که خودشان دچار تردید و سردرگمیاند.