شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: این بیت به این موضوع اشاره دارد که در زندگی، انسان‌ها در جستجوی یقین و حقیقت هستند، اما این آرزو امکان‌پذیر نیست. بنابراین، آنچه که در این جهان می‌دانیم، بسیار محدود و ناچیز است و در نهایت باید به آنچه نمی‌دانیم و مرگ پیش رویمان گریه کرد. در واقع، ما از حقیقت وجود خود و وضعیت آینده‌مان آگاهی نداریم.
از آرزوی یقین چو مینتوان زیستبر خلق بباید ای خردمند! گریست
هوش مصنوعی: اگر نمیتوانی به یقین برسی و آرزوهای تو همچنان در دل باقی میماند، باید به زندگی ادامه دهی و از آنچه هست، دلخوش باشی. ای خردمند! گاهی باید از دلتنگی و ناراحتیات بگذری.
کاینجا که بود هیچ نمیداند کیستوانجا که رود حال نمیداند چیست
هوش مصنوعی: در اینجا کسی نمیداند چه کسی وجود دارد و در جایی دیگر که میرود، او نمیداند چه حالتی دارد.