شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به حالتی از تحیر و سرگشتگی اشاره می‌کند. او با دیدن زیبایی و بقای خود، در هر لحظه بیشتر دچار حیرت می‌شود و به این می‌اندیشد که وجود و عدم او چه فایده‌ای دارد. همچنین، درک آنچه که بوده، برایش دشوار است و از این وضعیت دچار سردرگمی شده است.
زانگه که بقا روی نمودست مراهر لحظه تحیری فزودست مرا
هوش مصنوعی: از زمانی که وجود پایدار خود را به من نشان دادهای، هر لحظه در حیرت و شگفتی بیشتری فرو میروم.
از بود و نبود من چه سودست مراچون میبندانم که چه بودست مرا
هوش مصنوعی: از وجود و عدم من چه فایده‌ای برایم دارد، وقتی که به من میگویند که چه چیز هستم یا چه نبودهام.