تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۳۲

چندان که بدین قصه فرو مینگرمیک ذرّه نمیرسد ز جائی دگرم
هرچند که شایسته و زیبا پسرمنه کار من است این و نه کار پدرم