شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر بیان می‌کند که تا زمانی که عقل و فکرش برقرار باشد، او در دریای حسرت و اندوه خواهد بود. همچنین اگر مانند فلک (آسمان) در سفر باشد و زیاد بگردد، در نهایت سرگردانی و بلاتکلیفی نصیبش خواهد شد. به طور کلی، شاعر از احساسات ناامیدی و بی‌پناهی خود سخن می‌گوید.
چندان که مرا عقل به تن خواهد بوددر بحر تحسّرم وطن خواهد بود
هوش مصنوعی: تا زمانی که عقل و درک من به من کمک کند، در دل دریا، احساس وطنی خواهم داشت.
گر همچو فلک بسی به سر خواهم گشتسرگردانی نصیب من خواهد بود
هوش مصنوعی: اگر مانند آسمان به دور خود بگردم، سرگردانی و بیقراری نصیب من خواهد شد.