شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تصویرسازی از دنیای پیرامون می‌پردازد و از مردم می‌خواهد که جایگاه خود را در این دنیای وسیع نشان دهند. او احساس سرگشتگی و جستجوی هویتش را بیان می‌کند و از دیگران می‌خواهد نشان دهند که آیا کسی سرگشته‌تر از او وجود دارد یا خیر.
در بادیهٔ جهان دری بنماییدوین بادیه را پا و سری بنمایید
هوش مصنوعی: در دنیای گسترده و وسیع، درب جدیدی را به روی خود بگشایید و این دنیای وسیع را با اعتباری و شایستگی نشان دهید.
ای خلق! درین دایرهٔ سرگردانسرگشتهتر از من دگری بنمایید
هوش مصنوعی: ای مردم! در این دایرهی پر از حیرت و سردرگمی، کسی مانند من را نشان دهید که بیشتر از من سرگشته و گیج باشد.