شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از مخاطب می‌خواهد که مانند او، یعنی یک انسان بی‌سر و پای، فردی بدون جایگاه و خویشتن را به نمایش بگذارد. او به دنبال هم‌نوعی است که در این دایره بی‌معنا و بی‌سر و سامان زندگی به‌سر ببرد. این ابیات به نوعی احساس تنهایی و بی‌هویتی شاعر را بیان می‌کند.
یک بیدل و بیرأی چو من بنماییدنه جامه و نه جای چو من بنمایید
هوش مصنوعی: مرا شخصی همچون خودم نشان دهید، که نه از ظواهر و لباس او چیزی بیاموزم و نه از مکان و جایگاهش.
در گردش این دایرهٔ بی سر و پاییک بی سر و بی پای چو من بنمایید
هوش مصنوعی: در این دایرهٔ بینظم و بیهدف، کسی را مانند من که نه سر دارد و نه پای، به من نشان دهید.