شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وضعیت پریشان و متغیر زندگی اشاره می‌کند که گاهی در حال غمگینی و گاهی در حال خشم است. او از طوطی جان می‌پرسد که در شهری که در آن نمی‌توان از زیبایی‌ها و نعمت‌ها بهره‌مند شد، چه کار می‌کند. به نوعی، شاعر به بی‌فایده بودن زندگی در جایی که شادی و لطف وجود ندارد، اشاره می‌کند.
گه در غم روزگار و گه در قهریاز هرچه در اوفتادهای بیبهری
هوش مصنوعی: گاهی در غم و ناراحتی روزگار هستم و گاهی هم در خشم، اما از تمام مشکلات و ناکامیهایی که برایم پیش آمده، بیخبر و ناآگاهم.
ای طوطی جان! چه میکنی در شهریکانجا ندهندت شکری بیزهری
هوش مصنوعی: ای طوطی عزیز! در کجای این شهر هستی که به تو حتی بذر شیرینی نمیدهند؟