شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به فردی اشاره می‌کند که خود را از دیگران برتر می‌داند و به مقام و مرتبه خود می‌بالد. او می‌گوید که نباید خود را دچار توهم کرد و باید به ماهیت حقیقی خود که از خاک است، توجه کند. شاعر تأکید می‌کند که درونی زلال و شگفت‌انگیز دارد، اما باید این حقیقت را درک کند.
ای آن که به قدر برتر از افلاکیمیپنداری کانچه تویی از خاکی
هوش مصنوعی: ای کسی که خود را از آسمانها بالاتر میدانی، باید بدانی که آنچه که تو هستی، در نهایت از خاک و زمین است.
در خویش غلط مکن بیندیش و بدانکذاتی عجبی و جوهری بس پاکی
هوش مصنوعی: در درون خود اشتباه نکن و با تفکر آگاه باش که ذات تو بسیار شگفت‌انگیز و جوهری پاک و ارزشمند است.