شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: این شعر اشاره به inevitability یا اجتناب‌ناپذیری مرگ دارد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که مرگ به طور کلی پایان زندگی را رقم می‌زند و نمی‌توان از آن فرار کرد. او همچنین می‌گوید که حتی اگر بدن دچار چالش و مشکلاتی شود (مانند "مزبله" بودن)، در نهایت مرگ همگان را فرا می‌گیرد و سوالی را مطرح می‌کند که با مرگ چه باید کرد و روح چگونه با آن کنار خواهد آمد.
مرگ است خلاص عالم فانی رادرهم چه کشی ز مرگ پیشانی را
هوش مصنوعی: مرگ، رهایی از این دنیای فانی است. بنابراین، چرا باید از مرگ نگرانی داشته باشی؟
گر مزبلهٔ تن تو را مرگ رسیدبا مرگ چکار جان تو با جانی را
هوش مصنوعی: اگر بدن تو بمیرد، با مرگ آن چه اقدامی میتوان کرد؟ جان تو به جان دیگری چه ارتباطی دارد؟