شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از ناتوانی دل خود در درک رازهای عمیق سخن می‌گوید و این که جان او نیز لحظه‌ای با آن رازی که در دل دارد آشنا نشده است. او همچنین به غم و افسوس خود اشاره می‌کند که در دو جهان وجود دارد، زیرا چشم او به افق‌ها نگاه می‌کند اما باز هم به سرمنزل مقصود نمی‌رسد.
دردا که دلم واقف آن راز نشدجان نیز دمی محرمِ دمساز نشد
هوش مصنوعی: افسوس که قلبم به آن راز پی نبرد و جانم هم هرگز نتوانست با یار همدرد شود.
چه غصّه بود ورای آن در دو جهانکاین چشم فراز گشت و آن باز نشد
هوش مصنوعی: چه غم و اندوهی است اگر در دو جهان در این روزگار، این چشم که به آسمان دوخته شده، نتواند به آنچه که خواهانش است برسد و باز هم متوجه نشود.