شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نفسی اشاره می‌کند که هر لحظه به او قدرت و زندگی جدیدی می‌بخشد. او تصمیم می‌گیرد با ریاضت دادن به این نفس، آن را لاغر کند و کنترلش کند، اما متوجه می‌شود که یک سخن دروغ قادر است این نفس را دوباره تقویت کند و به آن زندگی ببخشد. این موضوع نشان‌دهنده ضعف انسان در برابر وسوسه‌ها و تأثیرات ناپسند بر روح و نفس اوست.
نفسی دارم که هر نفس مِه گرددگفتم که ریاضت دهمش بِهْ گردد
هوش مصنوعی: من نفسی دارم که با هر نفس کشیدن بوی خوشی را پخش می‌کند. به خودم گفتم که باید به آن سختی بزنم تا بهتر شود.
چندان که به جهد لاغرش گردانماز یک سخن دروغ فربه گردد
هوش مصنوعی: هرچقدر که تلاش کنم لاغر و نحیف او را به وسیله یک دروغ چاق و چله کنم، او همچنان لاغر باقی میماند.