شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به حس غرور و خودبینی خود اشاره می‌کند و از احساس ناامیدی‌اش در برابر واقعیت‌ها می‌گوید. او به این فکر می‌افتد که همه‌ی ویژگی‌هایش، مانند موهایش، تنها ظاهری و فریبنده بوده و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که هیچ کار مهمی در زندگی‌اش انجام نداده است.
دردا که غرور بود و بسیاری بودیک یک مویم بتی و زنّاری بود
هوش مصنوعی: آه از این که احساس سرکشی و خودبزرگبینی در من وجود دارد و در عین حال، هر یک از موهایم نشانهای از فروافتادگی و ناتوانی است.
پنداشته بودم که مرا کاری بودچه کار و کدام کار پنداری بود
هوش مصنوعی: تصور میکردم که مشغولیتی دارم، اما در واقع هیچ کاری وجود نداشت و همه چیز فقط در ذهن من بود.