شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: در این بیت‌ها، شاعر از تجربیات و احساسات خود در زندگی صحبت می‌کند. او گهگاهی در مکان‌های زیبا و آرام بوده و گهگاه در گوشه‌ای نشسته و تفکر کرده است. او دستانش را به سوی جهان دراز کرده، اما در نهایت متوجه می‌شود که هیچ جا نمی‌تواند او را محدود کند و او در واقع خود را آزاد و مستقل می‌بیند.
گه خلوت بینِ هفت گلشن بودمگه گوشه نشینِ کنجِ گلخن بودم
هوش مصنوعی: گاه در میان گلستانهای پر از شکوفه بودم و گاهی در گوشه‌ای از باغ، دور از شلوغیها نشسته بودم.
در گردِ جهان دست برآوردم مندیار نبود بندِ من، من بودم
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به این معنا اشاره دارد که وقتی به جستجوی خود در دنیا پرداخته، متوجه شده که هیچ جایی برای او محدودیت یا بند نیست و او آزاد است. در واقع، او بر این باور است که خودش را از هر قید و بندی رها کرده و فقط به خود و وجودش وابسته است.