شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به نقد افرادی می‌پردازد که در زندگی به چیزهای کوچک و ناکافی قانع‌اند. او از آنها می‌پرسد که چگونه می‌توانند با چیزهایی به اندازه یک استخوان یا خاکدانی راضی باشند وقتی که هر نفسشان ارزش هزاران جان را دارد. به نوعی این شعر به اهمیت ارزش‌های بالاتر و عدم رضایت از زندگی سطحی اشاره دارد.
ای همچو سگی به استخوانی قانعتاکی باشی به خاکدانی قانع
هوش مصنوعی: ای افرادی که مانند سگها به یک استخوان قناعت میکنید، تا کی به چیزهای بیارزش و سطحی راضی خواهید بود؟
چون هر نَفَست هزار جان در راه استاز بهرِ چه‌ای به نیم جانی قانع
هوش مصنوعی: هر زمانی که نفس میکشی، جانهای زیادی در خطر هستند. پس برای چه باید به یک نیمه جان راضی باشی؟