شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر عمق غم و دل‌تنگی شاعر برای محبوبش هستند. شاعر می‌گوید زمانی که او در کنار او نیست، هر آهی که برمی‌آورد، باعث به‌هم‌خوردن جهان می‌شود. او به شدت از محبت و حضور محبوبش نیاز دارد و نمی‌تواند حتی یک لحظه بدون او دوام بیاورد. این احساس اشتیاق و ناتوانی در جدا شدن از یار، به وضوح در این اشعار حس می‌شود.
آهی که ز دست غم برآرم بی توزان آه، جهان بهم برآرم بی تو
هوش مصنوعی: وقتی که از دل غم آهی میکشم، بی تو از آن آه میتوانم جهانی تازه بسازم.
نه طاقت آنکه با تو باشم یک دمنه زهرهٔ آن که دَم برآرم بی تو
هوش مصنوعی: نه میتوانم یک لحظه با تو باشم و نه جرات آن را دارم که بی تو حرفی بزنم.