شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: شاعر به دل خود میگوید که چرا اینقدر غم و اندوه را تحمل میکند. او در محیطی پرتکلف و غمانگیز به سر میبرد و به جای آنکه ناامیدی را بخورد، باید به دنبال خوشیها باشد. به طور کلی، دعوت به شادی و رهایی از غمهاست.
ای دل ای دل غم جهان چند خوریو اندوه به لب آمده جان چند خوری
هوش مصنوعی: ای دل، چرا اینقدر غم و اندوه دنیا را تحمل میکنی؟ زندگی به پایان نزدیک شده و تو هنوز در غمهای خود غرقی.
در گوشهٔ گلخنی که پرخوک و سگنداین لقمه که آتش به از آن چند خوری
هوش مصنوعی: در گوشهای از جایی که پر از خرابکاری و شلوغی است، این لقمهای که در دست داری، از آنچه که اینجا هست بهتر است. پس چند لقمه از آن بخور.