شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از نااهلی و بی‌خوبی کسی که با او رابطه دارد سخن می‌گوید و می‌گوید که اگر او را بخورد، خود را به درد و رنج بیشتری می‌اندازد. او به این نااهلی به شدت انتقاد می‌کند و احساس می‌کند که نشستن با این فرد، او را از آتش جهنم هم بیشتر عذاب می‌دهد.
با نااهلی که نان خورم خون شمرمافسانهٔ او را بتر افسون شمرم
هوش مصنوعی: با اینکه از نااهلان نان میخورم، اما داستان او را به گونهای روایت میکنم که گویی دچار افسون شدم.
با ناجنسی اگر دمی بنشینمحقّا که ز هفت دوزخ افزون شمرم
هوش مصنوعی: اگر با فردی ناپاک و نادرست نشسته و صحبت کنم، به وضوح احساس میکنم که عذابم بیشتر از هفت دوزخ خواهد بود.