شمارهٔ ۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شنونده‌ای می‌خواهد که به او گوش دهد تا بتواند احساسات و مسائل درونی خود را بیان کند. او به این موضوع اشاره می‌کند که در طول عمر خود هرگز تجربه‌ی بیخویشتنی را نداشته و حالا می‌خواهد واقعه‌ای را درباره‌ی خود و احوال دلش به اشتراک بگذارد.
کو مستمعی تا سخنش برگویمواحوالِ دلِ ممتحنش برگویم
هوش مصنوعی: ای کاش کسی باشد که بخواهم با او سخن بگویم و حال و روز قلب آزردهام را برایش باز کنم.
بیخویشتنی ندیدهام در همه عمرتا واقعهٔ خویشتنش برگویم
هوش مصنوعی: در طول عمرم هیچگاه به خودم واقعاً توجه نکردهام، تا اینکه لحظهای احساس کردم که چه چیزی واقعاً هستم و توانستم آن را بیان کنم.