شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از تنهایی و غم خود سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که در این مواقع سخت و دردآور هیچ‌کس همراهش نیست و هیچ‌کس در این مسیر طولانی با او نیست. هرچند در دلش افکار و رازهای ارزشمندی دارد، اما کسی را ندارد که آنها را با او در میان بگذارد.
دردا که درین سوز و گدازم کس نیستهمراه، درین راه درازم کس نیست
هوش مصنوعی: افسوس که در این درد و رنج، هیچکسی همراه من نیست. در این مسیر طولانی، هیچ یاری ندارم.
در قعرِ دلم جواهر راز بسی استاما چه کنم محرم راز کس نیست
هوش مصنوعی: در عمق قلبم رازهای ارزشمندی وجود دارد، اما متأسفانه کسی نیست که قابل اعتماد باشد و بتوانم آنها را با او در میان بگذارم.