شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: این شعر به ارتباط عمیق انسان‌ها با یکدیگر و با جهان اشاره دارد. آدم‌ها و عناصر طبیعی در حال تداوم و بقا به یکدیگر و خودشان متصل هستند و در این وضعیت به تماشای خود و همدیگر مشغولند. به عبارت دیگر، همه چیز در یک حالت وجودی و تأمل در خویشتن باقی مانده است.
هر انجمنی، در انجمن مانده‌انددایم تو و من در تو و من مانده‌اند
هوش مصنوعی: هر جمع و گروهی همیشه در درون خود باقی مانده‌اند، اما تو و من همواره در همدیگر پرورش یافته و جاودان هستیم.
ذرّات زمین وآسمان در شب و روزدر جلوه‌گری خویشتن مانده‌اند
هوش مصنوعی: ذرات زمین و آسمان در طول شب و روز همواره در حال نمایش زیباییهای خود هستند.