تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۱۷

هر دل که نه در زمانه روز افزون شدنتوان گفتن که حال آن دل چون شد
بس عقل، که بی پرورش دایهٔ فکرطفل آمد و طفل از جهان بیرون شد