شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به توصیف حالتی روحی می‌پردازد که ابتدا دلش در میان هیاهو و افکار مختلف مشغول است و به دنبال خواسته‌ها و آرزوهای گوناگون می‌گردد. اما پس از مدتی در می‌یابد که همه این خواسته‌ها و طمع‌ها بی‌فایده‌اند و در نهایت تصمیم می‌گیرد که تنها به خود بپردازد و از آرزوهای نامحقق دست بکشد.
اوّل دل من بر سر غوغا بنشستهر دم به هزار گونه سودا بنشست
هوش مصنوعی: در ابتدا، قلب من در تلاطم و شلوغی قرار گرفت و هر لحظه به شکلهای مختلفی درگیر تفکرات و احساسات مختلف شد.
و آخر چو بدید کان همه هیچ نبوداز جمله طمع برید و تنها بنشست
هوش مصنوعی: پس از آنکه متوجه شد که همه چیز بیارزش است، از آرزوها و امیدهای خود دست کشید و به تنهایی نشست.