شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساسات عمیق خود سخن میگوید. او دلش را به دریا میسپارد و خود را در میان مشکلات و دردها میاندازد. او از اندوهی که تنها خودش تجربه میکند صحبت میکند و در نهایت به این نتیجه میرسد که شادی را باید به آینده واگذار کند.
جانا دل من خویش به دریا انداختخود را به بلا بر سر غوغا انداخت
هوش مصنوعی: عزیزم، دل خود را به دریا انداختم و به خاطر مشکلات و درگیریها، خود را در معرض خطر قرار دادم.
اندوه همه جهان به تنهائی خوردپس شادی، اگر هست، به فردا انداخت
هوش مصنوعی: غم و اندوه تمام عالم به تنهایی به انسان رسید، پس اگر شادیای وجود دارد، آن را به فردا موکول کرد.