شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: در این شعر، گویا شاعر تصمیم گرفته تا از دنیای خارج دور شود و خود را در مکانی دور از دیگران محصور کند. او برای فرار از غم عشق و دردهای آن، به این انزوا پناه برده است. در این حالت، شاعر احساس می‌کند که با عدم دیدن دیگران، زبان و گفت‌وگو نیز برایش بی‌معنا شده است.
تا چشم ز دیدارِ جهان در بستیموز بهرِ گریختن میان دربستیم
هوش مصنوعی: زمانی که چشم خود را از دیدن دنیا بستیم و تصمیم گرفتیم که از آن فرار کنیم.
خوردیم غمِ عشق و فغان دربستیمچون اهل ندیدیم زبان دربستیم
هوش مصنوعی: ما در غم عشق دچار رنج و اندوه شدیم و به همین خاطر از سخن گفتن خودداری کردیم، چرا که گویا هیچ کس دیگری را نمیشناختیم.