شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از وضعیت دشوار و غم‌انگیز خود صحبت می‌کند. او به فقر و سختی‌های زندگی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که در چنین اوضاعی، دلی پاک و پر از درد دارد. همچنین، بیان می‌کند که اگر روزی از این وضعیت آزاد شود و احساساتی درونی خود را بروز دهد، ممکن است رسوا شود، به همین دلیل ترجیح می‌دهد سکوت کند.
در فقر، سیاه پوشیم اولیترصافی دل و دُرد نوشیم اولیتر
هوش مصنوعی: در شرایط فقر، بهتر است که خود را با کمالاتی چون یک دل پاک و درک لطیف از زندگی، آراسته کنیم.
چون صبح دمی اگر برآرم از جانرسواگردم خموشیم اولیتر
هوش مصنوعی: اگر لحظهای از جانم بیدار شوم، رسوا میشوم؛ بهتر است در سکوت بمانم.