شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از تجربه‌های عمیق عاطفی و معنوی خود صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که احساسات و افکارش را از دنیای مادی جدا کرده و به نوعی رهایی رسیده است. شاعر حسی را توصیف می‌کند که به شدت در دلش وجود داشته، اما نتوانسته آن را به راحتی بیان کند و این احساس در گلویش گیر کرده است.
چون لوح دل از دو کون بستردم مندو کون به زیر پای بسپردم من
هوش مصنوعی: وقتی که از دو جهان دل خود را رها کردم، این دو جهان را به زیر پای خود نهادم.
ای بس سخنی را که سرم کردی گویآمد به گلویم و فرو بردم من
هوش مصنوعی: بسیاری از حرفها و کلمات را به من گفتی که به شدت بر من تأثیر گذاشت و آنقدر در من ماند که نتوانستم آنها را بیان کنم و در خودم نگه داشتم.