شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به عشق و درد درون خود اشاره میکند. او آرزو دارد که اگر کسی نام و نشان او را میشناخت، میتوانست به غم و رنج او پی ببرد. همچنین، شاعر yearning دارد که رازهای دل پر دردش را بتواند به زبان آورد و به دیگران منتقل کند.
گر نام ونشان من توانستی بودکس را غم جان من توانستی بود
هوش مصنوعی: اگر میتوانستی نام و نشانی از من پیدا کنی، پس میتوانستی غم و اندوه جان من را هم درک کنی.
ای کاش که اسرار دل پر خونممسمار زبان من توانستی بود
هوش مصنوعی: کاش میتوانستم رازهای دل پر از خونم را به زبان بیاورم.