شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شخصی می‌پرسد که تا چه زمانی می‌خواهد به سخنان پرشور و پرغوطه‌ور خود ادامه دهد. او به او توصیه می‌کند که بهتر است خودش را مانند باده‌نوشان بنوشد و از مردم دنیا دوری کند. در نهایت، او به او یادآوری می‌کند که اگر دل‌مشغولی او به خاموشان واقعی است، باید از دنیای پرهیاهو کناره‌گیری کند.
تا کی به سخن زبان خروشان داریخود را به صفت چو باده نوشان داری
هوش مصنوعی: تا کی خود را با حرفهای پُرسوز و آتشین مشغول نگهداری؟ چرا خود را مثل کسانی که از شراب مینوشند، به حالتی خوش و شاداب نمیکنی؟
از خلق جهان تا به ابد روی بپوشگر تو سر و پروای خموشان داری
هوش مصنوعی: از آغاز خلقت تا همیشه، اگر تو به سرِ و پروای ساکتها توجه کنی، همچنان به دوری و پنهانی ادامه خواهی داد.