شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به فردی اشاره دارد که در زندگی‌اش با انواع احساسات و دغدغه‌ها دست و پنجه نرم می‌کند. او می‌گوید که دیگران به تماشا و مشاهده‌ی مشکلات او نشسته‌اند. شاعر به او توصیه می‌کند که از لذت‌های زندگی بهره‌مند شود و اهمیت ندهد به اینکه دیگران چه می‌دانند، زیرا او خود در مسیر خاصی در زندگی‌اش حرکت می‌کند.
ای آن‌که هزارگونه سودا داریمردان همه ماتم، تو تماشا داری
هوش مصنوعی: ای کسی که هزاران آرزو و فکر مختلف در سر داری، دیگران در غم و اندوه به سر میبرند، اما تو به تماشا و تماشای اوضاع مشغولی.
خوش می‌خور و می‌خفت، که داند تا تودر پیش چه وادی و چه دریا داری؟
هوش مصنوعی: به آرامی و با لذت زندگی کن و از لحظههای خود بهرهبرداری کن، زیرا هیچکس نمیداند در آینده با چه چالشها و دشواریهایی روبهرو خواهی شد.