تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۳۳

هرچند که دریای پرآب آمد پیشبشتاب که کار با شتاب آمد پیش
گر غرقه شدی چه سود؟ کاندر همه عمربیدار کنون شدی که خواب آمد پیش