شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوستش می‌خواهد که اگر واقعاً دوستدار خود است، چرا همچنان به دنبال خواسته‌های superficial و ظاهری‌اش است؟ او هرچه بیشتر آموزش می‌بیند، باز هم در مسائل اصلی و اساسی خود ثابت‌قدم و پایدار نیست. شاعر به او هشدار می‌دهد که باید به درون خود توجه کند و به جای تکیه بر ظاهر، به حقیقت وجودیش بپردازد.
ای دوست! اگر تو دوستدار خویشیتا کی ز هوا بر سر کار خویشی؟
هوش مصنوعی: ای دوست، اگر تو واقعاً دوستدار خودت هستی، تا کی میخواهی به دیگران وابسته باشی و خود را تحت تأثیر آنها قرار دهی؟
هر چند که بیشتر همی آموزیمی‌بینمت این که بر قرار خویشی
هوش مصنوعی: هر چقدر که بیشتر یاد میگیری، باز هم میبینمت که در همان حالت گذشته هستی.