شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع اندوه و بی‌فایده بودن آن اشاره دارد. شاعر می‌پرسد که چه فایده‌ای دارد اگر دل ما از غم رنج می‌کشد، در حالی که زندگی و زمان ادامه دارد. او با استفاده از مثالی، به بی‌نتیجه بودن غصه‌خوردن اشاره می‌کند، زیرا حتی اگر سال‌ها بگذرد، دردی که از گذشته تجربه کرده‌ایم، تغییری نمی‌کند. به طور کلی، این شعر به دعوت به پذیرش واقعیت و عدم غصه‌خوردن بر چیزهای از دست رفته پرداخته است.
ای دوست ز اندوه دل ریش چه سودپیش از من و تو چو رفت از پیش چه سود
هوش مصنوعی: ای دوست، چه فایده‌ای دارد که از دل شکستهام بگویی؟ وقتی که او از میان ما رفت، دیگر چه دردی را میتوانیم درمان کنیم؟
صد سال و هزار سال اگر سارَخْکیبر سندانی همی زند خویش چه سود
هوش مصنوعی: اگر ساری سالهای زیادی بر روی سندانی ضربه بزند، هیچ فایده‌ای ندارد.