شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تقدیر و سرنوشت اشاره می‌کند و می‌گوید که تعلیم و دانش در برابر تقدیر چه فایده‌ای دارد. او بر این عقیده است که انسان باید تسلیم تقدیر باشد و تنها در بندگی و رضا شاد زندگی کند. همچنین، از نگرانی درباره عواقب کارها نیز انتقاد می‌کند و می‌گوید که اگر چیزی قرار است رخ دهد، نگرانی در این زمینه بی‌فایده است.
تقدیر چو سابق است تعلیم چه سودجز بندگی و رضا و تسلیم چه سود
هوش مصنوعی: اگر سرنوشت همانطور که قبلاً تعیین شده است، پس آموزش چه فایده‌ای دارد، جز اینکه انسان به بندگی و خرسندی و تسلیم در برابر آن سرنوشت بپردازد؟
پیوسته ز بیم عاقبت می‌سوزیاین کار چو بودنی است از بیم چه سود
هوش مصنوعی: مدام به خاطر نگرانی از پایان کار خود در حال عذاب و ناراحتی هستی، اما این وضعیت هیچ فایده‌ای ندارد چون اگر این اتفاق به وقوع بپیوندد، نگرانی چه سودی دارد؟