تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۲

گر مرد رهی،‌رَخْت به دریا اندازسربار، برو، بر سرِ غوغا انداز
با رنج وبلا و محنت امروز بسازناز و طرب و عیش به فردا انداز