تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۶

عمری به هوس گذاشتی خیز و بروسر برکِه و مِه فراشتی خیز و برو
زین بیش جهان نمیرسد حصهٔ توچون نوبت خویش داشتی خیز و برو