شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از غم و رنجی که در دل دارد سخن می‌گوید و به تداوم این احساس اشاره می‌کند. او می‌پرسد که تا چه زمانی باید با این ناراحتی زندگی کند و یادآوری می‌کند که حتی در گذشته نیز روزهایی پر از درد و اندوه را تجربه کرده است. شاعر به این فکر می‌کند که معانی زندگی و حاضر بودن در این جمع پر غم چه ارزشی دارد.
تا کی ز غم زیان وسودت آخردر سینه و دل آتش ودودت آخر
هوش مصنوعی: تا کی باید در دل و جان خود غم و اندوه را تحمل کنی؟ چه زمانی این آتش و درد را فراموش خواهی کرد؟
روزی دو درین گلخن پر غم بودیانگار نبودهای چه بودت آخر
هوش مصنوعی: روزی در این دنیای غمانگیز، احساس میکردی که هیچ چیزی وجود ندارد. اما حالا، آخرش چه بر سر تو آمده است؟