شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساساتی می‌پردازد که در مواجهه با ناگهانی‌های زندگی به وجود می‌آید. او از درد و رنجی صحبت می‌کند که در فراق و جدایی از دنیا به انسان دست می‌دهد. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر فرد بخواهد خود را در غم و اندوه غرق کند، در نهایت باز هم با طبیعت و زندگی سر و کار خواهد داشت.
دردا که به درد ناگهان خواهی شددل سوخته در فراق جهان خواهی شد
هوش مصنوعی: افسوس که ناگهان به درد بزرگتری مبتلا خواهی شد و دل سوختهات در این جدایی از دنیا، آه و نالهات را زنده می‌کند.
گر خاک جهان بر سر خود خواهی ریختبا باد به دست از جهان خواهی شد
هوش مصنوعی: اگر بخواهی با غم و اندوهی که بر تو میریزد، خود را به خاک آغشته کنی، باید بدانی که با گذشت زمان و در اثر جریان زندگی، از این دنیا جدا خواهی شد.