شمارهٔ ۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان محدودیت‌های وجودی انسان و خواسته‌های او اشاره دارد. شاعر می‌گوید که ما به خاطر قاعده‌ای که داریم، خود را در قید و بند می‌بینیم و همیشه خواسته‌های بیشتری داریم، اما در حقیقت ارزش خود را نادیده می‌انگاریم. او به تصویر کرمی اشاره می‌کند که در پیله خود زندانی شده است و باید روزی این بندها را رها کند تا به آزادی برسد. به طور کلی، شعر به نیاز به رهایی و فراتر رفتن از محدودیت‌ها اشاره دارد.
چون قاعدهٔ وجود پنداشتن استو افزون طلبی ما کم انگاشتن است
هوش مصنوعی: وجود داشتن به عنوان یک اصل پذیرفته شده است، اما خواسته‌های ما همیشه بیشتر از چیزی است که داریم.
تا چند چو کرم پیله بر خویش تنیمچون هرچه تنیده، رَسْم، بگذاشتن است
هوش مصنوعی: چقدر باید مثل کرمی که در پیلهاش پیچیده، در خودمان بمانیم؟ چون هر آنچه که بافتهایم، در نهایت باید رها کنیم.