شمارهٔ ۲۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از حالتی ناامیدانه سخن می‌گوید که دل از شادی‌ها و لذت‌های دنیا برمی‌دارد و احساس می‌کند که خواسته‌های او هیچ‌گاه بسنده نخواهد بود. او به این وضعیت ناخرسند است که مانند کرم در پیله خود گرفتار مانده و می‌دانند که همه چیز در نهایت باید رها شود. به عبارت دیگر، از زندگی و خواسته‌های دنیا دل‌زده و خسته است.
دل از طربِ زمانه برداشتنیستو افزون طلبی ما کم انگاشتنیست
هوش مصنوعی: دل از شادیهای این دنیا خسته شده و کمخواستگی ما هم به سادگی قابل درک نیست.
تا چند چو کرمِ پیله بر خویش تنیمچون هر چه تنیدهایم بگذاشتنیست
هوش مصنوعی: چرا باید مانند کرمی که در پیله خود محبوس شده، به خود بپیچیم؟ زیرا هر چیزی که ساختهایم و به آن چسبیدهایم، نهایتاً باید رهایش کنیم.