شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به تفکر درباره زندگی و مرگ می‌پردازد. او از تلاش و کوشش در دنیا خسته است و به دنبال آزاد شدن از این عمر طولانی و سختی‌های آن می‌باشد. او مرگ را به‌عنوان راهی برای رهایی از دست و پای زندگی و آرزوهایش می‌بیند و در عین حال خواهان آن است که به آرزویش دست یابد.
تا کی باشم گرد جهان در تک و تازسیر آمدم از جهان و از آز و نیاز
هوش مصنوعی: تا کی باید بدون هدف به دور جهان بچرخم؟ من از دنیا و از خواستهها و نیازها گذشتم.
مرگی که مرا رهاند از عمر درازحقا که به آرزوش میجویم باز
هوش مصنوعی: مرگی که من را از عمر طولانی رها کند، حقیقتاً من هم آرزومند آن هستم.