تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۴۲

آن رفت که عیشِ این جهانی خوش بودوان روز جوانی بخوانی خوش، بود
امروز که پیری به سر آمد شادموآن بود غلط زانکه جوانی خوش بود