شمارهٔ ۴۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساس تنهایی و غم را بیان می‌کند. او به این موضوع اشاره می‌کند که در زندگی خود کسی را ندارد که با او راز بگوید و همواره تنهاست. روزها و شب‌ها همواره با غم همراه هستند و به نوعی عمرش را بی‌ثمر سپری کرده، بدون اینکه غم و اندوهش پایان یابد.
رفتیم و نبود هیچ کس محرم ماغم بود که بود روز و شب همدم ما
هوش مصنوعی: ما رفتیم و هیچکس را در کنار خود نداشتیم که غم ما را بفهمد؛ تنها چیزی که همواره با ما بود، غم بود که روز و شب伴 ما بود.
سبحان اللّه! به هرزه این عمرِ عزیزامد بسر و بسر نیامد غم ما
هوش مصنوعی: خداوند را شگفتانگیز میدانم! این عمر ارزشمند به پایان رسید، اما غم و اندوه ما همچنان ادامه دارد.