شمارهٔ ۵۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که در دل دارد سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که ظلم و ستم، روحش را به شدت تحت تأثیر قرار داده و می‌کشد. همچنین اشاره دارد به لحظاتی که احساس ناپایداری و تهدید می‌کند، مانند بادی که ناگهان می‌وزد و او را از مسیرش منحرف می‌سازد. در کل، این شعر حاکی از احساس ناامیدی و گم‌گشتگی شاعر است.
دردا که دلم را تن بَطّال بکشتمهدی مرا به ظلم دجّال بکشت
هوش مصنوعی: آه که دل من به خاطر بیکاری بسیار آزار دید و مهدی من را به ظلم دجال نابود کرد.
در بادیهای، چراغکی میبردمیک صر صر تند آمد و در حال بکشت
هوش مصنوعی: در هوای طوفانی، شعلهای از چراغ را همراه داشتم که ناگهان بادی تند وزید و آن را خاموش کرد.