شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: در این بیت شعر، شاعر از درد و رنج دل و جان خود سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که با وجود شادی و لذت، دلش دچار آتش و غم است و هیچ سودی از زندگی نمی‌برد. همچنین، چشمی که همیشه به زیبایی‌های جهان می‌نگریسته، اکنون مملو از غم و اندوه است و بهبودی در وضع خود نمی‌یابد.
دل رفت و ز آتش طرب دود ندیدجان شد ز جهان و از جهان سود ندید
هوش مصنوعی: دل به شدت دچار هیجان و شوق شده و دیگر هیچ نشانهای از خوشحالی نمیبیند. روح از دنیا جدا شده و از زندگی چیزی کسب نکرده است.
چشمی که همه جهان بدان میدیدمپر خون شد و روی هیچ بهبود ندید
هوش مصنوعی: چشمی که به وسیلهاش همه چیز را میدیدم، اکنون پر از اشک و خون شده و هیچ نشانهای از بهبود و بهبودی نمیبینم.