شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تمایل شدید به رفتن و جستجو در زندگی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این تمایل با ترس و نگرانی همراه است. او به خوشه‌ای سبز اشاره می‌کند که نشان از سرسبزی و زندگی دارد، اما در عین حال یادآوری می‌کند که این سرسبزی در انتظار داس (نماد پایان و قطع زندگی) قرار دارد. به طور کلی، شعر به تضاد بین امید و خطر در زندگی می‌پردازد.
چون رفتنِ بیقیاس داری در پیچندانک روی هراس داری در پی
هوش مصنوعی: وقتی که بدون مقایسه و اندازهگیری میروی، به دنبال چه چیزی هستی وقتی که از چهرهات ترس داری؟
ای خوشهٔ سرسبز بسی سر مفرازچون میدانی که داس داری در پی
هوش مصنوعی: ای خوشهٔ سبز، سر خود را بالا بگیر! زیرا میدانی که در پی تو، داس در دست آماده است.