تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۲۱

چون رفت ز جسم جوهر روشن مااز خار دریغ پر شود گلشن ما
بر ما بروند و هیچ کس نشناسدتا زیر زمین چه میرود بر تن ما